Rusya’nın Ukrayna’yı işgal etmesinin ardından savaşın ilk haftalarında sıradan insanlar, ev sahibi topluluklar ve spontane topluluk grupları; Ukraynalı STK’ler, kilise grupları ve gönüllüler de dahil olmak üzere diğer yerel aktörlerle birlikte ilk müdahale için harekete geçti. Bu ilk müdahale ekipleri doğal olarak kendi kaynaklarına ve ağlarına dayalı bir insani yardım müdahalesi oluşturdular, genişlemek ve büyümek adına benzer amaçlar güden yardımseverler ve yerel yönetimlerle bağlantı kurdular.
Bir yılın ardından bu yerel aktörler ve gruplar, doğrudan fonların sadece küçük bir kısmını almalarına rağmen yardım müdahalesine önemli bir katkı sağlamaya devam ediyorlar. Ancak dünyadaki her krizde olduğu gibi bu krizde de yerel çabalar daha kapsamlı insani yardım müdahalesi tarafından kriz boyunca bastırıldı ve göz ardı edildi. Müdahale için en iyi konumda olsalar bile topluluk gruplarının müdahale etmesine destek verilmiyor, ayrıca geleneksel insani yardım sistemi bu gönüllü çabalara yer bırakmıyor ve onlarla bağlantı kurmuyor.
